Als we iets moeten loslaten
Een altaar op het kerkhof
Soms heeft een verlies een plek nodig.Zeker als er geen graf is.

Sommige verliezen hebben geen plek, omdat sommige plekken onbereikbaar geworden zijn.
Een vriendin kan om politieke redenen niet meer terug naar het land waar ze vandaan komt. Ze verloor zoveel meer dan een adres: haar taal, haar dagelijkse leven, de nabijheid en de graven van haar familie.
Voor die rouw was er geen graf, geen datum, geen begrafenis. Dus zochten we een plek die hem kon dragen: een stil hoekje op het boskerkhof van Stahnsdorf. We kozen een dag die we als een begrafenis beleefden, en maakten er een eigen ritueel voor.
Het hele verhaal lezen
Ze bracht dingen mee die voor haar land staan: een foto, kruiden, bloemen, een lied, een stuk stof. Daarbij verzamelden we wat het bos ons gaf, en bouwden er een klein altaar van.
Op het einde legden we de dingen uit het bos terug in de aarde. Een deel van wat ze had meegebracht, nam ze mee naar huis, voor een klein altaar daar.
Sindsdien zijn er die plekken waar ze naartoe kan. Voor de rouw om een plek die ze niet meer kan bereiken.
Komt er iets aan zijn einde,en zoek je er een vorm voor?
Laten we praten